مولانا که بود؟

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، شاعر، عارف و اندیشمند بزرگ سده هفتم هجری، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های ادبیات و عرفان فارسی است. او در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد و در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه درگذشت.

زادگاه او بلخ بود؛ شهری که در سنت فرهنگی فارسی با دانش، شعر و جریان‌های عرفانی پیوند دارد. خانوادهٔ مولانا از بلخ کوچید و این مهاجرت، مسیر زندگی و تربیت او را دگرگون کرد.

بخش مهمی از زندگی مولانا در قونیه گذشت. آنجا به تدریس و ارشاد پرداخت و همان شهر به خانهٔ دوم اندیشه و شعر او بدل شد.

ملاقات مولانا با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوا شد و او را به مراقبت نفس و تهذیب باطن کشاند. این دیدار بر شعر و جهان‌بینی او تأثیری عمیق گذاشت.

جهان مولانا بر مدار عشق، طلب، فراق و وصال می‌گردد. شعر او دعوت به بازگشت به اصل، شنیدن نوای نی، و دیدن معنا در پس صورت‌هاست.

از آثار او می‌توان به مثنوی معنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه ما فیه و مجالس سبعه اشاره کرد. در هفت دفتر، تمرکز بر خواندن آرام شعر است.

مثنوی معنوی و دیوان شمس پس از قرن‌ها همچنان از مهم‌ترین آثار ادبی و عرفانی جهان به شمار می‌روند. هفت دفتر می‌کوشد این میراث را در فضایی خوانا و معاصر در دسترس نگاه دارد.