

مولانا
من کلامه افاض الله علینا عمیم انعامه
مولانا » مجالس سبعه » المجلس الثالث » من کلامه افاض الله علینا عمیم انعامه
الحمدلله المتوحد بالکبریاء المتفرد بخلق الاشیاء، مولج الضیاء فی الظلام و الظلام فی الضیاء محیی الاموات و ممیت الاحیاء، تعزز بالمجد و الثناء و تعالی عن الزوال و الفناء، قدمه منزه عن تقدیر الابتداء و بقاؤه مقدس عن توهم الانتهاء، غرقت فی بحار سرمدیته عقول العقلا و برقت فی وصف صمدیته علوم العلماء و نشهد ان لا اله الا الله و نشهد ان محمداً عبده و رسوله، سید الانبیاء و امام الاتقیاء و شفیع الأمة یوم الجزاء و خیر من عرج به الی السماء الی محل الکرامه و الاصطفاء صلی الله علیه و علی آله و اصحابه خصوصاً: علی ابی بکر الصدیق، معدن الصدق و الوفاء و علی عمربن الخطاب الفاروق بین الحق و المراء و علی عثمان ذی النورین ذی الحلم و الحیاء و علی علی بن ابیطالب صاحب السیف و السخاء و علی جمیع المهاجرین و الانصار و الامناء و سلم تسلیما وکثیراً.
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر ابتدا به ستایش خداوند میپردازد و از بزرگی و یکتایی او سخن میگوید. او توحید و قدرت خدا را در خلقت اشیاء و تواناییاش در زندگی و مرگ نشان میدهد. سپس به پیامبر اسلام، محمد (ص)، به عنوان بهترین شفیع و رهبر انبیا اشاره میکند و او را به خاطر صفات برجستهاش میستاید. در ادامه، نام چهار خلیفه نخستین اسلام، ابوبکر، عمر، عثمان و علی، به همراه ویژگیهای ممتازشان ذکر میشود و در نهایت دعا و سلام به همه مؤمنان و مسلمانان ارائه میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
