هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
مثنوی معنوی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۳۱ - در بیان آنک چنانک گدا عاشق کرمست و عاشق کریم، کرمِ کریم هم عاشق گداست اگر گدا را صبر بیش بود کریم بر در او آید و اگر کریم را صبر بیش بود گدا بر در او آید اما صبر گدا کمال گداست و صبر کریم نقصان اوست
بانگ میآمد که ای طالب بیا
جود، محتاج گدایان چون گدا
جود میجوید گدایان و ضعاف
همچو خوبان کآینه جویند صاف
روی خوبان ز آینه زیبا شود
روی احسان از گدا پیدا شود
پس ازین فرمود حق در والضحی
بانگ کم زن ای محمد بر گدا
چون گدا آیینهٔ جودست هان
دم بود بر روی آیینه زیان
آن یکی جودش گدا آرد پدید
و آن دگر بخشد گدایان را مزید
پس گدایان آیت جود حقند
وانک با حقند جود مطلقند
وانک جز این دوست او خود مردهایست
او برین در نیست نقش پردهایست
پس از شعر
هوش مصنوعی: این شعر به رابطهٔ متقابل میان گدا و کریم میپردازد. گدا عاشق کرم است و در عین حال، کرم نیز به گدا عشق میورزد. اگر گدا صبر بیشتری داشته باشد، کریم بر در او میآید و اگر کریم صبوری بیشتری کند، گدا به سراغ او میرود. اما صبر گدا نشانهٔ کمال اوست و صبر کریم نشانهٔ نقصان او. در نهایت، این ارتباط نشاندهندهٔ جود و احسان متقابل است که گدایان به عنوان آیهای از جود حق معرفی میشوند و بیوجود عشق و احسان، هیچکس حقی در این دنیا ندارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.