

مثنوی معنوی
بخش ۱۳۵ - مثل عرب اذا زنیت فازن بالحرة و اذا سرقت فاسرق الدرة
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۳۵ - مثل عرب اذا زنیت فازن بالحرة و اذا سرقت فاسرق الدرة
فازن بالحرة پی این شد مثل
فاسرق الدرة بدین شد منتقل
بنده سوی خواجه شد او ماند زار
بوی گل شد سوی گل او ماند خار
او بمانده دور از مطلوب خویش
سعی ضایع، رنج باطل، پای ریش
همچو صیادی که گیرد سایهای
سایه کی گردد ورا سرمایهای
سایهٔ مرغی گرفته مرد سخت
مرغ حیران گشته بر شاخ درخت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بررسی جدایی و پیوستگی در روابط انسانی و معنوی میپردازد. شاعر به مانند یک عرب که در شرایط مختلف عمل میکند، به بندهای اشاره میکند که از خواجه دور افتاده و در تلاشهایش رنج میبرد. او به انسانهایی که سعی در رسیدن به هدف دارند، اما از مطلوب خود دورند، مثل صیادی میماند که سایهای را دنبال میکند و نتیجهای نمیگیرد. مضمون اصلی این است که انسانها باید از باطل و چیزهای ناپایداری مانند سایهها دوری گزینند و به دنبال پیوستن به حقیقت و کمال باشند. در نهایت، شاعر تأکید میکند که این بحث پایانناپذیر است و نیاز به تأمل و تعمق بیشتری دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
