

مثنوی معنوی
بخش ۱۵۳ - باقی قصهٔ هاروت و ماروت و نکال و عقوبت ایشان هم در دنیا بچاه بابل
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۱۵۳ - باقی قصهٔ هاروت و ماروت و نکال و عقوبت ایشان هم در دنیا بچاه بابل
چون گناه و فسق خلقان جهان
میشدی بر هر دو روشن آن زمان
دست خاییدن گرفتندی ز خشم
لیک عیب خود ندیدندی به چشم
خویش در آیینه دید آن زشت مرد
رو بگردانید از آن و خشم کرد
خویشبین چون از کسی جرمی بدید
آتشی در وی ز دوزخ شد پدید
حمیت دین خواند او آن کبر را
ننگرد در خویش نفس گبر را
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به روایت قصه هاروت و ماروت میپردازد و عواقب گناه و فساد انسانها را بررسی میکند. هاروت و ماروت، به عنوان دو فرشته، با مشاهدهی گناه و فساد مردم از خشم به خود میغلطند، اما در عین حال، عیب و گناهان خود را نمیبینند. آنها در آینهٔ وجود خویش تنها زشتیها را مشاهده کرده و از آن رو میگردانند. مولانا میگوید که این رفتار نشاندهندهٔ کبر و خودبزرگبینی است و واقعیات و آتش درونی آنها را از دین و حقیقت دور میکند. در نهایت، با یادآوری شکرگزاری و دوری از شهوات، به آرامش و حفاظت از نفس اشاره میکند و میگوید که احاطه بر حقایق و خودآگاهی باعث میشود انسان از وسوسهها در امان باشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
