

مثنوی معنوی
بخش ۲۱ - بیان دوازده سبط از نصاری
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۲۱ - بیان دوازده سبط از نصاری
قوم عیسی را بُد اندر دار و گیر
حاکمانْشان دَه امیر و دو امیر
هر فَریقی مَر امیری را تبع
بنده گشته میرِ خود را از طمع
این دَه و این دو امیر و قومشان
گشته بَندِ آن وزیر بَد نشان
اعتمادِ جمله بر گفتارِ او
اقتدای جمله بر رفتار او
پیش او در وقت و ساعت هر امیر
جان بدادی گر بدو گفتی بمیر
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به توصیف قوم عیسی و دوازده سبط از نصاری میپردازد که هر گروه تحت فرمان یک امیر قرار دارند. این امیران به گونهای بر دیگران تسلط دارند که همه به آنها اعتماد کرده و از سخنانشان پیروی میکنند. شاعر به این نکته اشاره میکند که حتی در زمان خطر، افراد حاضرند جان خود را فدای امیران کنند. به عبارتی، این شعر به روابط قدرت و تبعیت در میان قوم عیسی تأکید میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
