

مثنوی معنوی
بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن
جمله گفتند ای حکیمِ رخنهجو
این فریب و این جفا با ما مگو
چارپا را قدر طاقت بارْ نِهْ
بر ضعیفان قدر قوّت کارْ نِهْ
دانهٔ هر مرغ اندازهٔ ویَست
طعمهٔ هر مرغْ انجیری کِیَست
طفل را گر نان دهی بر جای شیر
طفلِ مسکین را از آن نانْ مُرده گیر
چونک دندانها بر آرد، بعد از آن
هم بخود گردد دلش جویای نان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بیان حکمتهای مولوی در ارتباط با انسان و شرایط او میپردازد. او به مریدان تأکید میکند که هر چیزی باید در اندازه و متناسب با ظرفیت خود باشد و آنان را از فریب و جفا بر حذر میدارد. در ادامه، مولانا به مثالی از طبیعت اشاره میکند که نشان میدهد دانهی هر پرنده باید متناسب با آن پرنده باشد. همچنین، او به مفهوم نور و روشنی در روح انسان اشاره میکند و میگوید که وجودِ خداوند موجب روشنی و معنا در زندگی انسان میشود. در نهایت، مولانا اهمیت تزکیه نفس و ارتباط با حقیقت را مورد تأکید قرار میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
