بخش ۲۷ - مکر کردن مریدان کی خلوت را بشکن

چون بر آرد پر، بپرّد او بخوَد

بی‌تکلّف بی‌صفیرِ نیک و بَد

دیو را نطقِ تو خامش می‌کند

گوشِ ما را گفتِ تو هُش می‌کند

گوش ما هوشست چون گویا توی

خشک ما بحرست چون دریا توی

با تو ما را خاک بهتر از فلک

ای سِماک از تو منوَّر تا سَمَک

بی‌تو ما را بر فلک تاریکیَست

با تو ای ماه این فلک باری کیَست

صورتِ رِفعت بود افلاک را

معنی رِفعت روانِ پاک را

صورت رِفعت برای جسمهاست

جسمها در پیش معنی اسمهاست