

مثنوی معنوی
بخش ۴۲ - بیان توکّل و ترک جهد گفتن نخچیران به شیر
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر اول » بخش ۴۲ - بیان توکّل و ترک جهد گفتن نخچیران به شیر
طایفهٔ نخچیر دَر وادی خوش
بودشان از شیر دایم کشمکش
بس که آن شیر از کمین می در ربود
آن چَرا بر جمله ناخوش گشته بود
حیله کردند آمدند ایشان بَشیر
کز وظیفه ما ترا داریم سیر
بعد ازین اندر پی صیدی میا
تا نگردد تلخْ بر ما این گیا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: نخچیران به شیر میگویند که به خاطر شکستهای مداوم در شکار، دیگر تلاشی نکنند و به جای آن به توکل بر خدا بپردازند. شیر که همواره بر آنها چیره شده است، سبب شده تا این طایفه به خود بیایند و از تلاش بیفایده دست بردارند. آنها تصمیم میگیرند تا با کنار گذاشتن تلاشهای بیهوده، به آرامش و اعتمادی به رزق الهی برسند. در نهایت، آنها به شیر توصیه میکنند که دیگر برای شکار نزد آنها نیاید تا تلخی این تجربه را متوجه نشوند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
