

مثنوی معنوی
بخش ۷ - بسته شدن تقریر معنی حکایت به سبب میل مستمع به استماع ظاهر صورت حکایت
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۷ - بسته شدن تقریر معنی حکایت به سبب میل مستمع به استماع ظاهر صورت حکایت
کی گذارد آنک رشک روشنیست
تا بگویم آنچ فرض و گفتنیست
بحر کف پیش آرد و سدی کند
جر کند وز بعد جر مدی کند
این زمان بشنو چه مانع شد مگر
مستمع را رفت دل جای دگر
خاطرش شد سوی صوفی قنق
اندر آن سودا فرو شد تا عنق
لازم آمد باز رفتن زین مقال
سوی آن افسانه بهر وصف حال
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به بیان این موضوع میپردازد که گاهی اوقات شنونده از درک عمق معانی بازمیماند و به سطح ظاهری حکایت دلمشغول میشود. مولانا از وسیلهای چون صوفی استفاده میکند تا نشان دهد که مانند کودکان، افراد نباید تنها به جزئیات جزئی توجه کنند و باید در جستجوی معانی عمیقتری باشند. او تأکید میکند که جسم انسان همانند جوز و مویز است و برای درک بهتر باید از این قیدها گذر کرد. در نهایت، مولانا به شنونده گوشزد میکند که باید دقت کند و از جزئیات غیرضروری جدا شده و به حقیقت بپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
