مثنوی معنوی

بخش ۷۵ - تتمهٔ اقرار ابلیس به معاویه مکر خود را

مولانا » مثنوی معنوی » دفتر دوم » بخش ۷۵ - تتمهٔ اقرار ابلیس به معاویه مکر خود را

پس عزازیلش بگفت ای میر راد

مکر خود اندر میان باید نهاد

گر نمازت فوت می‌شد آن زمان

می‌زدی از درد دل آه و فغان

آن تاسف و آن فغان و آن نیاز

درگذشتی از دو صد ذکر و نماز

من تو را بیدار کردم از نهیب

تا نسوزاند چنان آهی حجاب

تا چنان آهی نباشد مر تو را

تا بدان راهی نباشد مر تو را

پس از شعر

تحلیل هوش مصنوعی

هوش مصنوعی: در این بخش از مثنوی معنوی، ابلیس در گفتگویی با معاویه به نشان دادن مکر و فریب خود می‌پردازد. او می‌گوید که اگر در زمان نیاز و پریشانی، انسان‌ها از دل ناله و فغان می‌کنند، باید توجه کنند که این احساسات ممکن است به آتش عذاب حجاب آنها بدل شود. ابلیس با حسادت به دیگران، به مکر و فریب خود اعتراف می‌کند و اشاره می‌کند که او خود را به خواب زده بود تا انسان‌ها را به گمراهی ببرد. این اعتراف به نوعی شناخت خود ابلیس از نقش منفی‌اش و تأثیر آن بر انسان‌هاست.

این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.

شعر بعد: بخش ۷۶ - فوت شدن دزد به آواز دادن آن شخص صاحب‌خانه را که نزدیک آمده بود که دزد را دریابد و بگیرد شعر پیش: بخش ۷۴ - فضیلت حسرت خوردن آن مخلص بر فوت نماز جماعت

بازگشت به مجموعه