بخش ۱۲۰ - صفت خرمی شهر اهل سبا و ناشکری ایشان

اصلشان بَد بود آن اهل سبا

می‌رمیدندی ز اسبابِ لقا

دادشان چندان ضیاع و باغ و راغ

از چپ و از راست از بهر فراغ

بس که می‌افتاد از پُری ثمار

تنگ می‌شد معبرِ ره، بر گذار

آن نثار میوه، ره را می‌گرفت

از پُریِ میوه، ره‌رو در شگفت

سَلّه بر سر در درختستانشان

پُر شدی ناخواست از میوه‌فشان

باد آن میوه فشاندی نَه کسی

پُر شدی زان میوه دامنها بسی