

مثنوی معنوی
بخش ۱۲۳ - متهم داشتن قوم انبیا را
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۲۳ - متهم داشتن قوم انبیا را
قوم گفتند این همه زرقست و مکر
کی خدا نایب کند از زید و بکر
هر رسول شاه باید جنس او
آب و گل کو خالق افلاک کو
مغز خر خوردیم تا ما چون شما
پشه را داریم همراز هما
کو هما کو پشه کو گل کو خدا
ز آفتاب چرخ چه بود ذره را
این چه نسبت این چه پیوندی بود
تاکه در عقل و دماغی در رود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، قوم انبیا به پیغمبران و رسالت آنها شک میکنند و میپرسند که چگونه خدا میتواند از مردان عادی مانند زید و بکر نایب بگزیند. آنها بر این باورند که هر پیغمبر باید از چیزی فراتر باشد و باید نشان دهندهٔ تبار یا صفات خداوند باشد. همچنین به مقایسهٔ خود با پشه و دیگر مخلوقات میپردازند و در نهایت به بنبست فکر کردن در مورد نسبت انسانها با خدا و کارهای الهی اشاره میکنند. این شک و تردید در حقیقت نشان از عدم درک عمیق آنها از ماهیت رسالت و ارتباط بین خدا و مخلوقات دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
