

مثنوی معنوی
بخش ۱۵۴ - وجه عبرت گرفتن ازین حکایت و یقین دانستن کی ان مع العسر یسرا
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۵۴ - وجه عبرت گرفتن ازین حکایت و یقین دانستن کی ان مع العسر یسرا
عبرتست آن قصه ای جان مر ترا
تا که راضی باشی در حکم خدا
تا که زیرک باشی و نیکوگمان
چون ببینی واقعهٔ بد ناگهان
دیگران گردند زرد از بیم آن
تو چو گل خندان گه سود و زیان
زانک گل گر برگ برگش میکنی
خنده نگذارد نگردد منثنی
گوید از خاری چرا افتم بهغم
خنده را من خود ز خار آوردهام
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
این شعر به انسانها یادآوری میکند که باید در برابر حوادث ناخوشایند صبور باشند و همواره به حکم خدا راضی باشند. شاعر میگوید که نیکوگمان بودن و استفاده از شرایط بد، میتواند به انسان کمک کند؛ او باید مثل گل باشد که در همه حال خندهزن است. شاعر توصیه میکند که در مواجهه با سختیها نباید ناامید شد و باید بهیاد داشت که هر مشکلی قضای الهی است برای دفع بلایی بزرگتر. در نهایت، شاعر بر این حقیقت تأکید میکند که از طریق تحمل بلاها میتوان از مشکلات بزرگتر جلوگیری کرد و به آرامش دست یافت.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
