

مثنوی معنوی
بخش ۱۶۲ - دعاکردن موسی آن شخص را تا بایمان رود از دنیا
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۶۲ - دعاکردن موسی آن شخص را تا بایمان رود از دنیا
موسی آمد در مناجات آن سحر
کای خدا ایمان ازو مستان مبر
پادشاهی کن برو بخشا که او
سهو کرد و خیرهرویی و غلو
گفتمش این علم نه درخورد تست
دفع پندارید گفتم را و سست
دست را بر اژدها آنکس زند
که عصا را دستش اژدرها کند
سر غیب آن را سزد آموختن
که ز گفتن لب تواند دوختن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: موسی در دعا از خدا درخواست میکند که ایمان فردی را که دچار اشتباه و هوسی شده، از او بگیرد و او را به سوی ایمان هدایت کند. او به خداوند میگوید که این فرد با وجود غفلت و خودرأیی، شایسته رحمت و پادشاهی الهی است. در ادامه، اشاره میشود که تنها کسانی که شایستگی دارند، میتوانند به دریا بروند و اگر شایسته نباشند، عاقبت غرق خواهند شد. در نهایت، فردی که در دریا میرود به دلیل عدم شایستگیاش غرق میشود و این موضوع به درس عبرتی تبدیل میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
