مثنوی معنوی
بخش ۱۷۶ - جمع و توفیق میان نفی و اثبات یک چیز از روی نسبت و اختلاف جهت
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۱۷۶ - جمع و توفیق میان نفی و اثبات یک چیز از روی نسبت و اختلاف جهت
نفی آن یک چیز و اثباتش رواست
چون جهت شد مختلف نسبت دوتاست
ما رمیت اذ رمیت از نسبتست
نفی و اثباتست و هر دو مثبتست
آن تو افکندی چو بر دست تو بود
تو نه افکندی که قوت حق نمود
زور آدم‌زاد را حدی بود
مشت خاک اشکست لشکر کی شود
مشت مشت تست و افکندن ز ماست
زین دو نسبت نفی و اثباتش رواست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر درباره تناقض بین نفی و اثبات یک حقیقت واحد بر اساس نسبت و جهات مختلف است. مولانا به این نکته اشاره می‌کند که هر دو حالت نفی و اثبات ممکن است و به یکدیگر وابسته‌اند. او با مثالی از عمل پرتاب کردن، بیان می‌کند که قدرت واقعی در رفتار آدمی نیست، بلکه در اختیار حق است. سپس به شناخت نبی‌ها و معصومین اشاره می‌کند که برخی با حسد و انکار، آنها را نمی‌شناسند، در حالی که در واقع شناخت صحیحی از آنها دارند. در نهایت، اشاره به نحوه‌ی درک و نادانی نسبت به بعضی حقایق نیز می‌شود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.