

مثنوی معنوی
بخش ۲۰۷ - جواب طعنهزننده در مثنوی از قصور فهم خود
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۲۰۷ - جواب طعنهزننده در مثنوی از قصور فهم خود
ای سگ طاعِن تو عو عو میکنی
طعنِ قرآن را برونشو میکنی
این نه آن شیرست کز وی جان بری
یا ز پنجهٔ قهر او ایمان بری
تا قیامت میزند قرآن نِدیٰ
کای گروهِ جهل را گشته فِدیٰ
که مرا افسانه میپنداشتید
تخم طعن و کافری میکاشتید
خود بدیدید آنکه طعنه میزدید
که شما فانیُّ و افسانه بُدید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به طعنهزنندگان پاسخ میدهد و آنها را به قضاوت نادرستشان درباره قرآن متوجه میسازد. او به آنها یادآوری میکند که سخنان حق و نور الهی همواره پاینده و معتبر است، در حالی که اظهارات آنها تنها ناشی از جهل و ناآگاهی است. شاعر خود را به عنوان منبع حیات و کلام حق معرفی کرده و بر این نکته تأکید میکند که نمیخواهد تحت تأثیر طعنهها و نکوهشهای بیاساس قرار بگیرد. او بر این باور است که واقعیات فراتر از افسانهها هستند و تنها انسانهای جاهل به این اظهارات بیاساس ادامه میدهند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
