

مثنوی معنوی
بخش ۹۷ - پیش رفتن دقوقی به امامت آن قوم
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۹۷ - پیش رفتن دقوقی به امامت آن قوم
در تحیات و سلام الصالحین
مدح جملهٔ انبیا آمد عجین
مدحها شد جملگی آمیخته
کوزهها در یک لگن در ریخته
زانک خود ممدوح، جز یک بیش نیست
کیشها زین روی، جز یک کیش نیست
دان که هر مدحی بهنور حق رود
بر صور و اشخاص عاریت بود
مدحها جز مستحق را کی کنند
لیک بر پنداشت گمره میشوند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: دقوقی به عنوان امام، به قوم خود رهنمود میدهد و در مدح انبیا سخن میگوید. او تأکید میکند که تمام مدحها باید به نور حق مرتبط باشند و مستحق واقعی را ستایش کنند، نه آنکه به ظواهر اکتفا کنند. در این مسیر، برخی افراد دچار خطا و گمراهی میشوند زیرا شهوت و خیال آنان را از حقیقت دور کرده است. این افراد به جای توجه به واقعیات، به توهمات و خواستههای نفسانی خود میچسبند و از مسیر صحیح بازمیمانند. دقوقی در واقع میخواهد همگان را به یگانهپرستی و دوری از اوهامات دعوت کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
