مثنوی معنوی
بخش ۹۹ - بیان اشارت سلام سوی دست راست در قیامت از هیبت محاسبه حق از انبیا استعانت و شفاعت خواستن
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر سوم » بخش ۹۹ - بیان اشارت سلام سوی دست راست در قیامت از هیبت محاسبه حق از انبیا استعانت و شفاعت خواستن
انبیا گویند روز چاره رفت
چاره آنجا بود و دست‌افزار زفت
مرغ بی‌هنگامی ای بدبخت رو
ترک ما گو خون ما اندر مشو
رو بگرداند به سوی دست چپ
در تبار و خویش گویندش که خَپ
هین جواب خویش گو با کردگار
ما کییم ای خواجه دست از ما بدار
نه ازین سو نه از آن سو چاره شد
جان آن بیچاره‌دل صد پاره شد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به توصیف وضع قیامت و محاسبه اعمال انسان‌ها می‌پردازد. انبیا در چنین روزی ناتوان از کمک به پیروان خود هستند و هر یک به دست راست و چپ خود اشاره می‌کنند، اما چاره‌ای نمی‌یابند. انسان زبون و ناامید، با دل شکسته، دست‌ها را به سوی خدا بلند می‌کند و از او یاری می‌طلبد. او درمی‌یابد که تنها خداوند است که می‌تواند به او کمک کند و در دعا، روحیه خود را تقویت می‌کند. در نهایت، مولانا به اهمیت و اضطرار در نماز و دعا اشاره می‌کند و از نیکوکاری‌های خدا سخن می‌گوید.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.