مثنوی معنوی
بخش ۱۰۷ - نومید شدن موسی علیه‌السلام از ایمام فرعون به تاثیر کردن سخن هامان در دل فرعون
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۰۷ - نومید شدن موسی علیه‌السلام از ایمام فرعون به تاثیر کردن سخن هامان در دل فرعون
گفت موسی لطف بنمودیم و جود
خود خداوندیت را روزی نبود
آن خداوندی که نبود راستین
مر ورا نه دست دان نه آستین
آن خداوندی که دزدیده بود
بی دل و بی جان و بی دیده بود
آن خداوندی که دادندت عوام
باز بستانند از تو هم‌چو وام
ده خداوندی عاریت به حق
تا خداوندیت بخشد متفق
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: موسی علیه‌السلام از تأثیرپذیری فرعون از سخنان هامان ناامید می‌شود. او به بی‌اعتباری و بی‌اساسی خداوندی که فرعون پرستش می‌کند اشاره می‌کند و می‌گوید این خداوندی واقعی نیست، بلکه صرفاً توهم و خیالی است که مردم به آن دلبسته‌اند. موسی یادآوری می‌کند که خداوندی که حقیقی است، نباید به‌صورت وام به کسی عطا شود، بلکه باید از آن به‌درستی و صداقت بهره برد. این تأکید بر بی‌پایه بودن ایمان فرعون و تسلیم نشدن در برابر قدرت‌های کاذب است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.