

مثنوی معنوی
بخش ۱۲۶ - تفسیر این حدیث کی ائنی لاستغفر الله فی کل یوم سبعین مرة
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۱۲۶ - تفسیر این حدیث کی ائنی لاستغفر الله فی کل یوم سبعین مرة
همچو پیغامبر ز گفتن وز نثار
توبه آرم روز من هفتاد بار
لیک آن مستی شود توبهشکن
منسی است این مستی تن جامه کن
حکمت اظهار تاریخ دراز
مستیی انداخت در دانای راز
راز پنهان با چنین طبل و علم
آب جوشان گشته از جف القلم
رحمت بیحد روانه هر زمان
خفتهاید از درک آن ای مردمان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به تفسیر حدیثی درباره استغفار میپردازد که پیامبر اسلام هفتاد بار در روز از خداوند طلب بخشش میکند. مولانا به بیان اهمیت توبه و بازگشت به حقایق میپردازد و میگوید که مستی ناشی از طبع انسانی باعث میشود که توبه و یاد خداوند شکسته شود. او همچنین به ناکامی آگاهان اشاره میکند که به رغم علم و دانش، از درک حقیقت غافلند و در خوابند. در نهایت، مولانا تاکید میکند که تشنگی واقعی از خفتگی و بیخودی ناشی میشود و آگاهی از حقیقت در گروی بیداری و درک صحیح است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
