هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
مثنوی معنوی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۲۷ - دیدن درویش جماعت مشایخ را در خواب و درخواست کردن روزی حلال بی‌مشغول شدن به کسب و از عبادت ماندن و ارشاد ایشان او را و میوه‌های تلخ و ترش کوهی بر وی شیرین شدن به داد آن مشایخ
آن یکی درویش گفت اندر سمر
خضریان را من بدیدم خواب در
گفتم ایشان را که روزی حلال
از کجا نوشم که نبود آن وبال
مر مرا سوی کهستان راندند
میوهها زان بیشه میافشاندند
که خدا شیرین بکرد آن میوه را
در دهان تو به همتهای ما
هین بخور پاک و حلال و بیحساب
بی صداع و نقل و بالا و نشیب
پس مرا زان رزق نطقی رو نمود
ذوق گفت من خردها میربود
گفتم این فتنهست ای رب جهان
بخششی ده از همه خلقان نهان
شد سخن از من دل خوش یافتم
چون انار از ذوق میبشکافتم
گفتم ار چیزی نباشد در بهشت
غیر این شادی که دارم در سرشت
هیچ نعمت آرزو ناید دگر
زین نپردازم به حور و نیشکر
مانده بود از کسب یک دو حبهام
دوخته در آستین جبهام
پس از شعر
هوش مصنوعی: در این شعر، narratively یک درویش در خواب، جماعت مشایخ را میبیند و از آنها درخواست میکند که روزی حلال بدون مشغول شدن به کسب به او برسانند. مشایخ او را راهنمایی میکنند و او را به سمت کوهی میفرستند که میوه‌های تلخ و ترش آنجا را شیرین میکند. درویش از طعم میوهها لذت برده و به نعمتهای روحانی و شادی درونی میرسد و ابراز میکند که هیچ آرزویی جز این شادی در دل ندارد و از نعمتهای دیگر در بهشت بینیاز است. او همچنین از وضعیت کسب و کار خود سخن میگوید و به باورهای معنویاش در این زمینه اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.