مثنوی معنوی
بخش ۶۷ - دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را در سیمای مرید و بیگانه و لحن گفتار او و رنگ چشم او و بی این همه نیز از راه دل کی انهم جواسیس القلوب فجالسوهم بالصدق
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۶۷ - دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را در سیمای مرید و بیگانه و لحن گفتار او و رنگ چشم او و بی این همه نیز از راه دل کی انهم جواسیس القلوب فجالسوهم بالصدق
این طبیبان بدن دانش‌ورند
بر سقام تو ز تو واقف‌ترند
تا ز قاروره همی‌بینند حال
که ندانی تو از آن رو اعتلال
هم ز نبض و هم ز رنگ و هم ز دم
بو برند از تو بهر گونه سقم
پس طبیبان الهی در جهان
چون ندانند از تو بی‌گفت دهان
هم ز نبضت هم ز چشمت هم ز رنگ
صد سقم بینند در تو بی‌درنگ
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: مولانا در این شعر به بررسی طبیعیات و شناخت روحانیات می‌پردازد. او به طبیبان الهی اشاره می‌کند که با تکیه بر ویژگی‌های ظاهری و باطنی افراد، از جمله سیمای مریدان و بیگانه‌ها، بیماری‌های دینی و دل آنها را تشخیص می‌دهند. این طبیبان با استفاده از انواع نشانه‌ها، از قبیل نبض و رنگ چهره، می‌توانند درون فرد را دریابند و از حال او آگاه شوند. نکته جالب این است که این شناخت و آگاهی به قدری عمیق است که حتی پیش از تولد فرد، این طبیبان به حالات او آشنایی دارند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.