مثنوی معنوی
بخش ۸۰ - بیان سبب فصاحت و بسیارگویی آن فضول به خدمت رسول علیه‌السلام
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۸۰ - بیان سبب فصاحت و بسیارگویی آن فضول به خدمت رسول علیه‌السلام
پرتو مستی بی‌حد نبی
چون بزد هم مست و خوش گشت آن غبی
لاجرم بسیارگو شد از نشاط
مست ادب بگذاشت آمد در خباط
نه همه جا بی‌خودی شر می‌کند
بی‌ادب را میْ چنان‌تر می‌کند
گر بود عاقل نکو فر می‌شود
ور بود بدخوی بَتّر می‌شود
لیک اغلب چون بدند و ناپسند
بر همه می را محرم کرده‌اند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: مولانا در این شعر به بررسی اثر مستی معنوی و عشق الهی بر زبان و بیان انسان می‌پردازد. او توضیح می‌دهد که روشنی و جذابیت شخصیت نبی اسلام موجب می‌شود تا کسانی که به او نزدیک می‌شوند، تحت تأثیر قرار گیرند و فصاحت و خوش‌گفتاری در آن‌ها شکوفا شود. در این حال، او به فطرت انسان اشاره می‌کند که اگر عاقل و نیکو باشد، این مستی به او کمک می‌کند تا بهتر شود، اما اگر بدخو باشد، ممکن است دچار مشکلات بیشتری شود. در نهایت، مولانا نتیجه می‌گیرد که گاهی بدخواهان نیز بدبختی‌های خود را به گردن شراب و مستی می‌اندازند، در حالی که خودشان به دوری از ادب و نیک‌خوئی دچارند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.