

مثنوی معنوی
بخش ۸۲ - علامت عاقل تمام و نیمعاقل و مرد تمام و نیممرد و علامت شقی مغرور لاشی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر چهارم » بخش ۸۲ - علامت عاقل تمام و نیمعاقل و مرد تمام و نیممرد و علامت شقی مغرور لاشی
عاقل آن باشد که او با مشعلهست
او دلیل و پیشوای قافلهست
پیرو نور خودست آن پیشرو
تابع خویشست آن بیخویشرو
مؤمن خویشست و ایمان آورید
هم بدان نوری که جانش زو چرید
دیگری که نیمعاقل آمد او
عاقلی را دیدهٔ خود داند او
دست در وی زد چو کور اندر دلیل
تا بدو بینا شد و چست و جلیل
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به توصیف علائم و ویژگیهای افراد عاقل و نادان میپردازد. او عاقل تمام را کسی میداند که با نور و هدایت خود پیش میرود و بر اصول خود استوار است، در حالی که نیمعاقل، تنها خود را عاقل میداند و در واقع به درک واقعی دست نیافته است. مولانا بیان میکند که افراد نادان مانند حیواناتی هستند که بدون عقل و هدایت، در سردرگمی و بیهدفی به پیش میروند. او در نهایت به این نتیجه میرسد که عقل کامل و درک عمیق میتواند انسان را از شرایط دشوار رهایی بخشد و به کمال برساند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
