هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
مثنوی معنوی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۰۹ - در بیان آنک نقض عهد و توبه موجب بلا بود بلک موجب مسخ است چنانک در حق اصحاب سبت و در حق اصحاب مایدهٔ عیسی و جعل منهم القردة و الخنازیر و اندرین امت مسخ دل باشد و به قیامت تن را صورت دل دهند نعوذ بالله
نقض میثاق و شکست توبهها
موجب لعنت شود در انتها
نقض توبه و عهد آن اصحاب سبت
موجب مسخ آمد و اهلاک و مقت
پس خدا آن قوم را بوزینه کرد
چونک عهد حق شکستند از نبرد
اندرین امت نبد مسخ بدن
لیک مسخ دل بود ای بوالفطن
چون دل بوزینه گردد آن دلش
از دل بوزینه شد خوار آن گلش
گر هنر بودی دلش را ز اختبار
خوار کی بودی ز صورت آن حمار
آن سگ اصحاب خوش بد سیرتش
هیچ بودش منقصت زان صورتش
مسخ ظاهر بود اهل سبت را
تا ببیند خلق ظاهر کبت را
از ره سر صد هزاران دگر
گشته از توبه شکستن خوک و خر
پس از شعر
هوش مصنوعی: شعر درباره پیامدهای نقض عهد و توبه است و تأکید میکند که این کار نه تنها منجر به بلا میشود بلکه موجب مسخ روح انسان نیز میگردد. مولانا به روایت تاریخی افرادی از قوم بنیاسرائیل اشاره دارد که به خاطر نقض عهد خود دچار مسخ ظاهری شدند. او بر این نکته تأکید میکند که مسخ در این امت به شکل مسخ دل است و نه بدن، و به همین دلیل دلها دچار انحطاط میشوند. در نهایت، شاعر میگوید که اگر دل انسان پاک باشد، هیچ نقصی به او وارد نخواهد شد، و این درسی عبرتآموز است برای همگان.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.