هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
مثنوی معنوی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۵۰ - جواب گفتن امیر مر آن شفیعان را و همسایگان زاهد را کی گستاخی چرا کرد و سبوی ما را چرا شکست من درین باب شفاعت قبول نخواهم کرد کی سوگند خورده‌ام کی سزای او را بدهم
میر گفت او کیست کو سنگی زند
بر سبوی ما سبو را بشکند
چون گذر سازد ز کویم شیر نر
ترس ترسان بگذرد با صد حذر
بندهٔ ما را چرا آزرد دل
کرد ما را پیش مهمانان خجل
شربتی که به ز خون اوست ریخت
این زمان همچون زنان از ما گریخت
لیک جان از دست من او کی برد
گیر همچون مرغ بالا بر پرد
تیر قهر خویش بر پرش زنم
پر و بال مردریگش بر کنم
گر رود در سنگ سخت از کوششم
از دل سنگش کنون بیرون کشم
من برانم بر تن او ضربتی
که بود قوادکان را عبرتی
با همه سالوس با ما نیز هم
داد او و صد چو او این دم دهم
خشم خونخوارش شده بد سرکشی
از دهانش می بر آمد آتشی
پس از شعر
هوش مصنوعی: امیر در پاسخ به شفیعان و زاهدان میگوید که چرا جرأت کردند و سبوی او را شکستند؛ او در این مورد هرگونه شفاعتی را نمیپذیرد. او خود را قسم خورده میداند که باید سزای کسی را بپردازد و نمیتواند بیتفاوت بگذرد. همچنین امیر به این موضوع اشاره میکند که هیچ کس حق ندارد به بندهاش آسیب برساند و او به شدت بر این مسئله تأکید میکند که باید انتقام بگیرد. در نهایت او از عزم خود برای رسیدن به انصاف و تنبیه کسانیکه به او و بندگانش ظلم کردهاند، سخن میگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.