

مثنوی معنوی
بخش ۱۵۲ - باز جواب گفتن آن امیر ایشان را
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۵۲ - باز جواب گفتن آن امیر ایشان را
گفت نه نه من حریف آن میم
من به ذوق این خوشی قانع نیم
من چنان خواهم که همچون یاسمین
کژ همیگردم چنان گاهی چنین
وارهیده از همه خوف و امید
کژ همیگردم بهر سو همچو بید
همچو شاخ بید گردان چپ و راست
که ز بادش گونه گونه رقصهاست
آنک خو کردست با شادی می
این خوشی را کی پسندد خواجه کی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این بخش از مثنوی به بیان اهمیت پذیرش خوشیهای حقیقی و دوری از خوشیهای ظاهری میپردازد. شخصیت امیر به نوعی نشاندهندهٔ جستجوی واقعیات در برابر خوشیهای فریبنده است. او تاکید دارد که باید همچون گیاه بیخیال از کشمکشهای زندگی رقصان و آزاد باشد و از ترس و امید دوری کند. همچنین اشاره میکند که انبیا نیز از خوشیهای زودگذر فاصله گرفته و به خوشیهای عمیقتر و واقعی دست یافتهاند. در نهایت، او به این نکته میپردازد که ارتباط با حقیقت بالاتر و غیرمادی بر تمامی خوشیهای دنیوی میچربد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
