هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
مثنوی معنوی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۶۱ - نصیحت مبارزان او را کی با این دل و زهره کی تو داری کی از کلابیسه شدن چشم کافر اسیری دست بسته بیهوش شوی و دشنه از دست بیفتد زنهار زنهار ملازم مطبخ خانقاه باش و سوی پیکار مرو تا رسوا نشوی
قوم گفتندش به پیکار و نبرد
با چنین زهره که تو داری مگرد
چون ز چشم آن اسیر بستهدست
غرقه گشتی کشتی تو در شکست
پس میان حملهٔ شیران نر
که بود با تیغشان چون گوی سر
کی توانی کرد در خون آشنا
چون نهای با جنگ مردان آشنا
که ز طاقاطاق گردنها زدن
طاقطاق جامه کوبان ممتهن
بس تن بیسر که دارد اضطراب
بس سر بیتن به خون بر چون حباب
زیر دست و پای اسپان در غزا
صد فنا کن غرقه گشته در فنا
این چنین هوشی که از موشی پرید
اندر آن صف تیغ چون خواهد کشید
چالش است آن حمزه خوردن نیست این
تا تو برمالی بخوردن آستین
نیست حمزه خوردن اینجا تیغ بین
حمزهای باید درین صف آهنین
کار هر نازکدلی نبود قتال
که گریزد از خیالی چون خیال
کار ترکانست نه ترکان برو
جای ترکان هست خانه خانه شو
پس از شعر
هوش مصنوعی: مولانا در این شعر به مبارزان نصیحت میکند که با دلی ضعیف و زهرهای کمجان به میدان نبرد نروند. او به آنها میگوید که اگر طبق احساسات و آرزوهای خود پیش بروند، در میدان جنگ شکست خواهند خورد و دچار ندامت میشوند. شاعر تاکید میکند که برای ورود به چنین عرصهای باید آمادهگی و شجاعت کافی داشت و بایست از خطرات آن آگاه بود، در غیر این صورت حتی ذهن شجاع هم در زیر تیغ حریفان به هلاکت خواهد رسید. او به این نتیجه میرسد که میدان جنگ برای انسانهای نازکدل و ترسو نیست و به آنها توصیه میکند که به جای ورود به کارزار، در خودنگری و مراقبه بمانند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.