هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
مثنوی معنوی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۱۷۲ - بیان آنک نَحْنُ قَسَمْنا کی یکی را شهوت و قوت خران دهد و یکی را کیاست و قوت انبیا و فرشتگان بخشد سر ز هوا تافتن از سروریست ترک هوا قوت پیغامبریست تخمهایی کی شهوتی نبود بر آن جز قیامتی نبود
گر بُدش سستیِ نریِ خران
بود او را مردی پیغامبران
ترک خشم و شهوت و حرصآوری
هست مردی و رگ پیغامبری
نری خر گو مباش اندر رگش
حق همی خواند الغ بگلربگش
مردهای باشم به من حق بنگرد
به از آن زنده که باشد دور و رد
مغز مردی این شناس و پوست آن
آن برد دوزخ برد این در جنان
حفت الجنه مکاره را رسید
حفت النار از هوا آمد پدید
ای ایاز شیر نر دیوکش
مردی خر کم فزون مردی هش
آنچ چندین صدر ادراکش نکرد
لعب کودک بود پیشت اینت مرد
ای به دیده لذت امر مرا
جان سپرده بهر امرم در وفا
داستان ذوق امر و چاشنیش
بشنو اکنون در بیان معنویش
پس از شعر
هوش مصنوعی: در این شعر، مولانا به تقسیم الهی نعمتها و ویژگیها میان انسانها اشاره میکند. او میگوید که بعضی افراد به شهوت و قوت حیوانات تشبیه میشوند، در حالی که برخی دیگر از حکمت و قدرت انبیاء و فرشتگان بهرهمندند. ترک شهوت و خشم از نشانههای مردانگی و پیامبری است و انسان باید از دنیای مادی فراتر رفته و به جنبههای معنوی خود توجه کند. همچنین، با تمثیلهایی از گوشت و مغز انسانها به تفاوتهای روحانی و فیزیکی پرداخته و به اهمیت درک و بصیرت در زندگی میپردازد. در نهایت، ندا میدهد که برتر بودن در حالت روحی و معنوی از دنیای مادی مهمتر است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.