مثنوی معنوی

بخش ۲۴ - در بیان آنک هیچ چشم بدی آدمی را چنان مهلک نیست کی چشم پسند خویشتن مگر کی چشم او مبدل شده باشد به نور حق که بی یسمع و بی یبصر و خویشتن او بی‌خویشتن شده

مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۲۴ - در بیان آنک هیچ چشم بدی آدمی را چنان مهلک نیست کی چشم پسند خویشتن مگر کی چشم او مبدل شده باشد به نور حق که بی یسمع و بی یبصر و خویشتن او بی‌خویشتن شده

پر طاوست مبین و پای بین

تا که سؤ العین نگشاید کمین

که بلغزد کوه از چشم بدان

یزلقونک از نبی بر خوان بدان

احمد چون کوه لغزید از نظر

در میان راه بی‌گل بی‌مطر

در عجب درماند کین لغزش ز چیست

من نپندارم که این حالت تهیست

تا بیامد آیت و آگاه کرد

کان ز چشم بد رسیدت وز نبرد

پس از شعر

تحلیل هوش مصنوعی

هوش مصنوعی: شاعر به چشمی می‌پردازد که از عشق و نور حق بهره‌مند شده باشد و هر نوع بدی را از انسان دور می‌سازد. او بر این نکته تأکید می‌کند که چشم بد به هیچ وجه مهلک نیست، مگر آنکه دیدگان انسان به چشمی ناپاک تبدیل شود. در داستان، اشاره به لحظه‌ای دارد که احمد مثل کوهی از لغزش دچار حیرت می‌شود و این لغزش به چشم بد مرتبط است. در نهایت، پیام شاعر این است که باید آگاهانه به خود نگریسته و از لغزش‌ها عبرت بگیریم و خود را در معرض آسیب‌های بی‌پایه قرار ندهیم.

این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.

شعر بعد: بخش ۲۵ - تفسیر وَ إِنْ یَکادُ الَّذینَ کَفَروا لَیُزْلِقونَکَ بِأَبْصارِهِمْ الایه شعر پیش: بخش ۲۳ - حکایت آن اعرابی کی سگ او از گرسنگی می‌مرد و انبان او پر نان و بر سگ نوحه می‌کرد و شعر می‌گفت و می‌گریست و سر و رو می‌زد و دریغش می‌آمد لقمه‌ای از انبان به سگ دادن

بازگشت به مجموعه