

مثنوی معنوی
بخش ۳۲ - جواب گفتن طاوس آن سایل را
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۳۲ - جواب گفتن طاوس آن سایل را
چون ز گریه فارغ آمد گفت رو
که تو رنگ و بوی را هستی گرو
آن نمیبینی که هر سو صد بلا
سوی من آید پی این بالها
ای بسا صیاد بیرحمت مدام
بهر این پرها نهد هر سوم دام
چند تیرانداز بهر بالها
تیر سوی من کشد اندر هوا
چون ندارم زور و ضبط خویشتن
زین قضا و زین بلا و زین فتن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، طاووس به سؤالات و دردهای سائلان پاسخ میدهد و بیان میکند که او به واسطه زیباییهای ظاهری خود در معرض بلاها و خطرات بسیاری قرار دارد. او به این نکته اشاره میکند که زیبایی و رنگ و بوی زندگی میتواند او را به دامهای شکارچیان بکشاند. طاووس از احساس ضعف و ناتوانی خود در برابر این خطرات سخن میگوید و ابراز میکند که در پی این بلاها ممکن است زشت و کریه شود. او به تحلیل عمیق احساسات و دشواریهایی میپردازد که زیباییهایش برای او به همراه داشته است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
