

مثنوی معنوی
بخش ۵۰ - در معنی این بیت «گر راه روی راه برت بگشایند ور نیست شوی بهستیت بگرایند»
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر پنجم » بخش ۵۰ - در معنی این بیت «گر راه روی راه برت بگشایند ور نیست شوی بهستیت بگرایند»
گر زلیخا بست درها هر طرف
یافت یوسف هم ز جنبش منصرف
باز شد قفل و در و شد ره پدید
چون توکل کرد یوسف برجهید
گرچه رخنه نیست عالم را پدید
خیره یوسفوار میباید دوید
تا گشاید قفل و در پیدا شود
سوی بیجایی شما را جا شود
آمدی اندر جهان ای ممتحن
هیچ میبینی طریق آمدن
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ مسیریابی در زندگی و اهمیت توکل به خداوند در مواجهه با دشواریهاست. مولانا از یوسف و زلیخا به عنوان نماد افرادی که در سرنوشت خود به چالشها میخورند، بهره میبرد و به ما یادآوری میکند که حتی در بسته بودن درها، با توکل و ایمان، ممکن است راهی گشوده شود. او به خواننده میگوید که باید به جای دیدن محدودیتها و موانع، به نیت و انگیزههای خود توجه کند و در دل خود اعتماد به خداوند را تقویت کند. در نهایت، پیام ذاتی این شعر این است که انسان باید با عشق و امید به سوی هدفهای خود گام بردارد و از خواب غفلت بیدار شود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
