هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
هفت دفتر
در حال ورق زدن دفتر...
مثنوی معنوی
مولانا » مثنوی معنوی » دفتر ششم » بخش ۱۰ - وا نمودن پادشاه به امرا و متعصبان در راه ایاز سبب فضیلت و مرتبت و قربت و جامگی او بریشان بر وجهی کی ایشان را حجت و اعتراض نماند
چون امیران از حسد جوشان شدند
عاقبت بر شاه خود طعنه زدند
کین ایاز تو ندارد سی خرد
جامگی سی امیر او چون خورد
شاه بیرون رفت با آن سی امیر
سوی صحرا و کهستان صیدگیر
کاروانی دید از دور آن ملک
گفت امیری را برو ای مؤتفک
رو بپرس آن کاروان را بر رصد
کز کدامین شهر اندر می‌رسد
رفت و پرسید و بیامد که ز ری
گفت عزمش تا کجا درماند وی
دیگری را گفت رو ای بوالعلا
باز پرس از کاروان که تا کجا
رفت و آمد گفت تا سوی یمن
گفت رختش چیست هان ای موتمن
ماند حیران گفت با میری دگر
که برو وا پرس رخت آن نفر
باز آمد گفت از هر جنس هست
اغلب آن کاسه‌های رازیست
گفت کی بیرون شدند از شهر ری
ماند حیران آن امیر سست پی
هم‌چنین تا سی امیر و بیشتر
سست‌رای و ناقص اندر کر و فر
گفت امیران را که من روزی جدا
امتحان کردم ایاز خویش را
که بپرس از کاروان تا از کجاست
او برفت این جمله وا پرسید راست
بی‌وصیت بی‌اشارت یک به یک
حالشان دریافت بی ریبی و شک
هر چه زین سی میر اندر سی مقام
کشف شد زو آن به یکدم شد تمام
پس از شعر
هوش مصنوعی: در این بخش از مثنوی معنوی، مولانا به ماجرای پادشاه و امیران حسود میپردازد. پادشاه به امیران نشان میدهد که ایاز، خدمتگزار وفادارش، از نظر دانایی و شایستگی برتر است. امیران که از حسادت به ایاز غرق در خشم شدهاند، به طعنه زدن به پادشاه میپردازند. پادشاه قصد دارد تواناییهای امیران را محک بزند و لذا از آنها میخواهد تا از یک کاروان پرسوجو کنند. وقتی امیران به درستی و بدون مشورت اطلاعاتی از کاروان به دست نمیآورند و در جوابها سردرگم میشوند، در عین حال ایاز با تدبیر و صداقت اطلاعات کامل را کسب میکند. در نهایت، ضعف و ناکارآمدی امیران در برابر قابلیتهای ایاز مشخص میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.