

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۲۷۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۲۷۷
خواجه غلط کردهای در صفت یار خویش
سست گمان بودهای عاقبت کار خویش
در هوس گلرخان سست زنخ گشتهای
های اگر دیدیی روی چو گلنار خویش
راه زنان عشق را مرگ لقب کردهاند
تا تو بلنگی ز بیم از ره و رفتار خویش
گوش بنه تا که من حلقه به گوشت کنم
هستم از آن حلقه من سیر ز گفتار خویش
پیش من آ که خوشم تا به برت درکشم
چون ز توام میرسد تحفه دلدار خویش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به انتقاد از کسی میپردازد که در توصیف معشوق خود اشتباه کرده و دچار تصوراتی غلط شده است. او به فرد یادآوری میکند که محبت و عشق واقعی، نیاز به شجاعت و اعتماد دارد و نباید از ترس و تردید عقبنشینی کرد. شاعر همچنین به جذابیت و زیبایی معشوق اشاره میکند و بر اهمیت نزدیک شدن به او تأکید دارد، چرا که عشق واقعی باید بدون ترس و ملاحظه ابراز شود. در پایان، او بر این نکته تأکید دارد که در عشق باید رفتار و گفتار را با هم هماهنگ کرد تا به معشوق نزدیکتر شد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
