

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۳۵۱
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۳۵۱
شد پی این لولیان در حرم ذوالجلال
چشمه و سبزه مقام شوخی و دزدی حلال
رهزنی آن کس کند کو نشناسد رهی
خانه دغل او بود کو نشناسد جمال
اهل جهان عنکبوت صید همه خرمگس
هیچ از ایشان مگو تام نگیرد ملال
دزد نهان خانه را شاهد و غماز کیست
چهره چون زعفران اشک چو آب زلال
اشک چرا میدود تا بکشد آتشی
زرد چرا میشود تا بکند وصف حال
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر به وصف حال عاشقان و زیباییهای معشوق میپردازد. شاعر به زیباییهای ظاهری و باطنی اشاره میکند و نشان میدهد که عشق واقعی چگونه روح را تسخیر میکند. او از اشکها و احساسات عاشقان صحبت میکند و به تأثیر عشق بر چهره و دل آنها میپردازد. در پایان، به صبر و انتظار عاشقان اشاره میکند و نویدِ بازگشت به اصل و حقیقت عشق را میدهد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
