

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۵۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۵۴
دیده حاصل کن دلا آن گه ببین تبریز را
بیبصیرت کی توان دیدن چنین تبریز را
هر چه بر افلاک روحانیست از بهر شرف
مینهد بر خاک پنهانی جبین تبریز را
پا نهادی بر فلک از کبر و نخوت بیدرنگ
گر به چشم سر بدیدستی زمین تبریز را
روح حیوانی تو را و عقل شب کوری دگر
با همین دیده دلا بینی همین تبریز را
تو اگر اوصاف خواهی هست فردوس برین
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف زیباییها و ارزشهای معنوی تبریز میپردازد و نقش بصیرت را در درک این زیباییها موثر میداند. او بر این باور است که تنها با چشم دل میتوان به عمق شرافت و روحانیتمان در تبریز پی برد. تبریز به عنوان زمینی پربار و پر از جواهرات معنوی و مادی توصیف میشود و شاعر از انسانها میخواهد که با دیدی عمیقتر به آن بنگرند. او همچنین به ناپایدار بودن دنیا و کبر و نخوت اشاره میکند و بر اهمیت شناخت و درک صحیح از محیط خود تأکید میکند. در نهایت، شاعر به رابطه عمیق انسان با تبریز و درختی که نماد زندگی و روحانیت است، اشاره میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
