دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۶۷۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۶۷۴
ما ز بالاییم و بالا میرویم
ما ز دریاییم و دریا میرویم
ما از آن جا و از این جا نیستیم
ما ز بی‌جاییم و بی‌جا میرویم
لااله اندر پی الالله است
همچو لا ما هم به الا میرویم
قل تعالوا آیتیست از جذب حق
ما به جذبه حق تعالی میرویم
کشتی نوحیم در طوفان روح
لاجرم بی‌دست و بی‌پا میرویم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به سفر روحانی و معنوی انسان اشاره می‌کند که از مرزهای مادی فراتر می‌رود. او بیان می‌کند که انسان‌ها در جستجوی هویت واقعی خود از هر جا و مکان جدا هستند و به سوی خدا و حقیقت الی الله حرکت می‌کنند. در این مسیر، مثل کشتی نوح در طوفانی از روح، بدون دست و پا پیش می‌روند و در عین حال در خود نیز تماشا می‌کنند. شاعر بر تنگی راه حق و یکتایی آن تأکید کرده و به عظمت هدف‌های بلند انسانی اشاره دارد که از علی تا خداوند متعال می‌رسد. در نهایت، او از همراهانش می‌خواهد که با محدودیت‌های دنیا او را مقید نکنند، زیرا آن‌ها به سمت قله‌های معرفت و حقیقت در حرکت‌اند.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.