

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۱۷۸۲
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۱۷۸۲
ظننتم ایا عذال ان قد عدلتم
تظنون ان الحق فیما عذلتم
و ما ضاء ذاک البدر الا لاهله
و غادرکم انواره فضللتم
فما مل من ذاق الصبابه و الهوی
و انکم ما ذقتم فمللتم
و ان ذقتموا ما ذقتموه بحقها
و لا مشرب العشاق یوما وصلتم
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان احساسات و سرنوشتی میپردازد که عاشقان با آن مواجهاند. او به نقد عذابی میپردازد که به خاطر قضاوتهای نادرست درباره عشق به عاشقان وارد میشود و میگوید حقیقت و زیبایی عشق تنها برای آنان که شایسته آن هستند، روشن میشود. همچنین اشاره میکند که کسانی که طعم واقعی عشق را نچشیدهاند به زودی از این مسیر خسته و دلسرد خواهند شد و نهایتاً کسی نمیتواند از عشق واقعی بهرهمند شود مگر اینکه تجربه کردن آن را به حق بچشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
