غزل شمارهٔ ۲۰۱

پس از شعر

تحلیل هوش مصنوعی

شعر به لزوم ادامه بی‌درنگ سفر می‌پردازد. شاعر حکایت داستان و قصه بنی‌آدم را حکایت می‌کند و می‌گوید شب به پایان رسید و قصه تمام نشد پس باید همه را خلاصه کرد. و توصیه می‌کند که وقتی که از راه و سفر ناگزیر هستی و باید بروی چرا توقف می‌کنی؟ وقتی مقصد نزدیک است و (صدایی) تو را دعوت می‌کند و می‌گوید به خرگه اندر آ. شاعر می‌گوید اشتیاق میزبانان و کریمان که در مقصد منتظر تو هستند اجازه نمی‌دهد که در اینجا راحت بمانی. اگر در اینجا در عسل، فرو روی باز هم شیرینی را نمی‌چشی و اگر با خود وفا و مهر، یار شوی، بر تو جفا می‌شود.

این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.