دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۰۳۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۳۷
چون جان تو می‌ستانی چون شکر است مردن
با تو ز جان شیرین شیرینتر است مردن
بردار این طبق را زیرا خلیل حق را
باغ است و آب حیوان گر آذر است مردن
این سر نشان مردن و آن سر نشان زادن
زان سر کسی نمیرد نی زین سر است مردن
بگذار جسم و جان شو رقصان بدان جهان شو
مگریز اگر چه حالی شور و شر است مردن
والله به ذات پاکش نه چرخ گشت خاکش
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به مرگ به عنوان تجربه‌ای شیرین و متعالی نگاه می‌کند. او تأکید می‌کند که مردن به واقع گامی به سوی آتش‌نفس و حقیقت است و با اشاره به نمادهایی مانند "خلیل حق" و "آب حیات"، از زیبایی و ارزش‌های معنوی مرگ سخن می‌گوید. مولانا مرگ را نه تنها پایان زندگی، بلکه شروعی تازه و ورود به باغ وجود می‌داند. در فرازهایی از شعر، او به آرامش و خوشی ناشی از پذیرش مرگ و رهایی از قفس جسم و دنیا اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که مرگ تنها یک انتقال است و با رسیدن به حقیقت، زیبایی‌های جدیدی نمایان می‌شود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.