دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۰۷۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۰۷۰
یا تو ترش کرده رو! مایه ده شکّران
تنگ شکر می‌کشد تا بنهد در میان
سرکه فروشان هلا! سرکه بریزید زود
تا که عسل پر کند آن شهِ شکّرلبان
سرکهٔ نه ساله را بهر خدا را بریز
چونک بریزی بیا تا دهمت من نشان
طوطی جان تو را سرکه نوا کی دهد؟!
بلبل مست تو را شرط بود گلستان
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به رابطه‌ی عشق و شوق و طبع شیرین و تلخ آن می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که با روی خوشش، شکر عشق را افزایش دهد و تلخی‌ها را برطرف کند. از طرفی، از کسانی که سرکه می‌فروشند می‌خواهد که هر چه سریع‌تر سرکه را بریزند تا عسل عشق پر شود. در انتها، شاعر به زیبایی و دل‌انگیزی معشوق اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که در عشق باید شیرینی و لطافت غالب شود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.