غزل شمارهٔ ۲۲۵

پس از شعر

تحلیل هوش مصنوعی

این غزل درباره صحنه‌ای است که صوفیان دسته‌دسته نشسته‌اند و در حال میل‌کردن حلوایی شیرین و عالی هستند. شاعر می‌فرماید وقتی‌که شاه خوبرویان حلوا می‌دهد همه‌جا پر از شور و غوغا می‌شود. وقتیکه از آشپزخانه رسول حلوا می‌رسد (حلوایی که فرشتگان آن‌را پخته‌اند‌) چنین شور و غوغایی به‌پا می‌شود. تو نیز از این حلوا خواهی چشید اگر بر گرد دیگ جان بگردی‌، جانی که در هوس آن حلوا سوخته‌است.

این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.