

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۲۶۲۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۶۲۰
ای دل به ادب بنشین برخیز ز بدخویی
زیرا به ادب یابی آن چیز که میگویی
حاشا که چنان سودا یابند بدین صفرا
هیهات چنان رویی یابند به بیرویی
در عین نظر بنشین چون مردمک دیده
در خویش بجو ای دل آن چیز که میجویی
بگریز ز همسایه گر سایه نمیخواهی
در خود منگر زیرا در دیده خود مویی
گر غرقه دریایی این خاک چه پیمایی
ور بر لب دریایی چون روی نمیشویی
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به دل میگوید که باید ادب و نیکویی را در پیش بگیرد و از بدخویی دوری کند، زیرا تنها در سایه ادب میتوان به مقصود خود رسید. او به دل توصیه میکند که درون خود را جستجو کند و از دیگران فاصله بگیرد تا به خودشناسی برسد. همچنین، بیان میشود که اگر غرق در دنیای مادی هستی، چه فایدهای دارد و اگر بر لب دریا هم باشی، باید پاکی و خودسازی را در اولویت قرار دهی. در نهایت، تأکید بر اهمیت توجه به درون و تلاش برای بهبود خود است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
