دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۰۸۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۰۸۷
اگر تو همره بلبل ز بهر گلزاری
تو خار را همه گل بین چو بهر گل زاری
نمی‌شناسی باشد که خار گل باشد
اگر چه می خلدت عاقبت کند یاری
درون خار گلست و برون خار گلست
به احتیاط نگر تا سر کی می‌خاری
چه احتیاط مرا عقل و احتیاط نماند
تو احتیاط کن آخر که مرد هشیاری
غلط تو هم نتوانی نگاه داشت مرا
عجب ز شمع تو پروانه را نگه داری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شعر درباره عشق و پیچیدگی‌های آن است. شاعر عشق را با گل و خار تشبیه می‌کند و نشان می‌دهد که عشق همزمان می‌تواند شیرین و تلخ باشد. گاهی زیبایی عشق در تلخی‌هایش نهفته است و هشیاری در مواجهه با جفا و ناز معشوق، امری ضروری است. شاعر به نوعی بر این نکته تأکید می‌کند که عشق می‌تواند انسان را خلع سلاح کند، اما باید با احتیاط در این مسیر پیش رفت. با وجود همه رنج‌ها و فریب‌ها، عشق، خود یک حقیقت است که نمی‌توان از آن صرف‌نظر کرد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.