دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۱۰۴
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۱۰۴
طواف کعبه دل کن اگر دلی داری
دلست کعبه معنی تو گل چه پنداری
طواف کعبه صورت حقت بدان فرمود
که تا به واسطه آن دلی به دست آری
هزار بار پیاده طواف کعبه کنی
قبول حق نشود گر دلی بیازاری
بده تو ملکت و مال و دلی به دست آور
که دل ضیا دهدت در لحد شب تاری
هزار بدره زرگر بری به حضرت حق
حقت بگوید دل آر اگر به ما آری
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به اهمیت دل در زندگی و معنویات می‌پردازد و آن را به کعبه‌ای تشبیه می‌کند که باید به دور آن طواف کرد. او یادآوری می‌کند که عبادت و طواف ظاهری بدون داشتن دل پاک و خالص بی‌فایده است. دل را منبع نور و سعادت می‌داند و می‌گوید که جز آن هیچ چیز دیگری ارزش ندارد. دل در حقیقت گنجی پنهان است که باید در آن توجه و محبت الهی را جستجو کرد و برای خدمت به دل‌ها آماده شد. در پایان، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که فهم و توصیف دل فراتر از کلمات و بیانات است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.