دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۳۴۶
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۴۶
شنیدم مر مرا لطفت دعا گفت
برای بندهٔ خود لطف‌ها گفت
چه گویم من مکافات تو ای جان؟
که نیکی تو را جانا خدا گفت
ولیکن جان این کمتر دعاگو
همه شب روی ماهت را دعا گفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از لطف و مهربانی خداوند سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه دعای او شامل حال بندگانش می‌شود. او احساس می‌کند که نیکی‌های خداوند و محبت او ابعاد گسترده‌ای دارد و نمی‌تواند به درستی حق دعا و محبتش را ادا کند. همچنین، اشاره می‌کند که دل شب، به زیبایی‌اش به دعا پرداخته و این دعا را به تصویر می‌کشد. این شعر در نهایت، عجز و ناتوانی شاعر را در بیان شکرگزاری از خداوند به تصویر می‌کشد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.