غزل شمارهٔ ۳۵۰

ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ست

به زیر کوری اندر سینه، دیدی‌ست

نبینی نور چون دانی تو کوری

سیه نادیده کی داند سپیدی‌ست؟

قرینِ صد هزاران نقش و معنی

نهان تصریف سلطان وحیدی‌ست

که جنباننده این نقش و معنی‌ست

چو بادی رقص‌های شاخِ بیدی‌ست

مشو نومید از دشنام دلدار

که بعدِ رنج روزه، روز عیدی‌ست

که یبقی الحب ما بقی العتاب

که هر نقصی کشاننده مزیدی‌ست