غزل شمارهٔ ۴۲۰

ذوق روی ترشش بین که ز صد قند گذشت

گفت بس چند بُوَد؟ گفتمش از چند گذشت

چون چنین است صنم پند مده عاشق را

آهن سرد چه کوبی؟ که وی از پند گذشت

تو چه پرسیش که چونی؟ و چگونه است دلت؟

منزل عشق از آن حال که پرسند گذشت

آن چه روی است که ترکان همه هندوی ویند؟

ترک تاز غم سودای وی از چند گذشت

آن کف بحر گهربخش وراء النهر است

روضه خوی وی از سغد سمرقند گذشت

خارش حرص و طمع در جگر و جانش افکند

چون نسیم کرمش بر دل خرسند گذشت