دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۱۷
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۱۷
چشم از پی آن باید تا چیز عجب بیند
جان از پی آن باید تا عیش و طرب بیند
سر از پی آن باید تا مست بتی باشد
پا از پی آن باید کز یار تعب بیند
عشق از پی آن باید تا سوی فلک پرد
عقل از پی آن باید تا علم و ادب بیند
بیرون سبب باشد اسرار و عجایب‌ها
محجوب بود چشمی کو جمله سبب بیند
عاشق که به صد تهمت بدنام شود این سو
چون نوبت وصل آید صد نام و لقب بیند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این غزل، مولانا به اهمیت عشق و دل‌باختگی اشاره می‌کند و می‌گوید که نگاه و احساس باید دلسوخته باشد تا اسرار و زیبایی‌های پنهان را دید. او تأکید می‌کند که عقل و علم در پی عشق و فهم عمیق‌تر هستند و تنها کسی موفق به درک حقیقت می‌شود که از ظواهر بگذرد. همچنین، در کنایه‌ای به دشواری‌های عشق، خوب و بدی‌ها را مطرح می‌کند و بیان می‌کند که در نهایت، حقیقت و وصال، زیبایی زیادی را به ارمغان می‌آورد. غزل در نهایت به این نکته می‌رسد که عشق واقعی ارزش سختی‌ها و رنج‌ها را دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.