

دیوان شمس
غزل شمارهٔ ۶۷۰
مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۶۷۰
پریر آن چهره یارم چه خوش بود
عتاب و ناز دلدارم چه خوش بود
به یادم نیست هیچ آن ماجراها
ولیکن زین خبر دارم چه خوش بود
در آن بزم و در آن جمع و در آن عیش
میان باغ و گلزارم چه خوش بود
اگر چه مست جام عشق بودم
رخ معشوق هشیارم چه خوش بود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به یاد زیبایی و خوشیهای لحظاتی از عشق و معاشرت با معشوق میپردازد. او به تصویر کشیدن چهره دلبر و احساس شادابی و نشاط در بزم و جمع دوستان اشاره میکند، هرچند که جزییات آن ماجراها در خاطرش نمیماند. شاعر به رغم مستی از عشق، هشیاری معشوق را نیز ستایش میکند و به سرخوشی و لذت موجود در آن زمانها میاندیشد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
